Esta última frase, "en su propia lengua" (sakāya niruttiyā), se refiere al idioma de Magadha que fue hablado por el Buddha. Así el Tathāgata evitó que la lengua se contaminara con tradiciones védicas y su enseñanza se desvirtuara. Al mismo tiempo por ser un dialecto local, aseguraba que el Dhamma podría ser aprendido por personas de cualquier clase.Upasaka escribió: ↑14 Oct 2023 02:38 Tena kho pana samayena yameḷakekuṭā nāma bhikkhū dve bhātikā honti brāhmaṇajātikā kalyāṇavācā kalyāṇavākkaraṇā. Te yena bhagavā tenupasaṅkamiṃsu, upasaṅkamitvā bhagavantaṃ abhivādetvā ekamantaṃ nisīdiṃsu. Ekamantaṃ nisinnā kho te bhikkhū bhagavantaṃ etadavocuṃ – “Etarahi, bhante, bhikkhū nānānāmā nānāgottā nānājaccā nānākulā pabbajitā. Te sakāya niruttiyā buddhavacanaṃ dūsenti. Handa mayaṃ, bhante, buddhavacanaṃ chandaso āropemā”ti. Vigarahi buddho bhagavā…pe… “Kathañhi nāma tumhe, moghapurisā, evaṃ vakkhatha – ‘Handa mayaṃ, bhante, buddhavacanaṃ chandaso āropemā’ti. Netaṃ, moghapurisā, appasannānaṃ vā pasādāya…pe… vigarahitvā…pe… dhammiṃ kathaṃ katvā bhikkhū āmantesi – “Na, Bhikkhave, Buddhavacanaṃ chandaso āropetabbaṃ. Yo āropeyya, āpatti dukkaṭassa. Anujānāmi, Bhikkhave, sakāya niruttiyā Buddhavacanaṃ pariyāpuṇitu”nti.
Vinaya-Piṭaka IV. 285
Más info acerca del antiguo Dialecto de Māgadha, aquí:
► Mostrar Spoiler
“Al decir: 'No os aferréis al dialecto de una región y no os desviéis del lenguaje al uso', ¿a qué nos referimos? Monjes, ¿en qué consiste el aferrarse al dialecto de una región y desviarse del lenguaje al uso? He aquí, monjes, que en una región llaman a algo plato, en otro cuenco, en otro recipiente, en otra cacerola, en otra cazuela, en otro puchero, en otra olla, en otro perol. Pero he aquí que alguien se aferra y se adhiere vigorosamente a la terminología de una región y sea donde sea afirma: 'Esto es la verdad y lo demás es falso'. En esto, monjes, consisten en aferrarse al dialecto de una región y desviarse del lenguaje al uso.“‘janapadaniruttiṃ nābhiniveseyya, samaññaṃ nātidhāveyyā’ti – iti kho panetaṃ vuttaṃ. ¿Kiñcetaṃ paṭicca vuttaṃ? ¿Kathañca, bhikkhave, janapadaniruttiyā ca abhiniveso hoti samaññāya ca atisāro? Idha, bhikkhave, tadevekaccesu janapadesu ‘Pātī’ti sañjānanti, ‘Patta’nti sañjānanti , ‘Vitta’nti sañjānanti, ‘Sarāva’nti sañjānanti ‘Dhāropa’nti sañjānanti, ‘Poṇa’nti sañjānanti, ‘Pisīlava’nti sañjānanti. Iti yathā yathā naṃ tesu tesu janapadesu sañjānanti tathā tathā thāmasā parāmāsā abhinivissa voharati – ‘Idameva saccaṃ , moghamañña’nti. Evaṃ kho, bhikkhave, janapadaniruttiyā ca abhiniveso hoti samaññāya ca atisāro.
M.iii.331